این وبلاگ توسط هومن در گروه آریان هکشد

روح هخامنش به من گفت که این وبلاگه زیبایی هستش و بخاطر همین پسوردش رو عوض نكردم

چه خوب بود اگر می توانستم پرواز کنم چه خو بود اگر می توانستم بدانم آخر چرا

بايد قلبهای يکديگر را بشکنيم چرا بايد همديگر را آزاردهيم.

درحالی که می دانيم در اين دنيا جز مشتی خاک چيزديگری نيستيم.

ای انسانها سرانجام خواهيم يافت که بايد دوست داشت و دوستی کرد که لحظه ها

پشت سرهم مانندعقربه های ساعت می گذرند وزمان بی توقف به فريادزندگی

به جلو می رود وانسانهای خوب ومهربان درچنگال مرگ اسير می شوند.

قطره گرانبهای اشکی برگونه انسانهای رنجيده می غلطد وگلها نيزبا تمام

زيباييهايشان رفته رفته پژمرده می شوند...

          آری همه چيزمی گذرد وتمام می شود اما آنچه جاودان است

                                                دوستــــی

                                                           محبــــت

                                                                     عشـــق

       است که همچون لطافت يک احساس تمام وجود مارافرامی گيرند

                                             و

                 خاطراتش برای هميشه درقلب ماباقی می ماند...!

عشق يعنی پرگشودن

                 عشق يعنی سرفرودن

                                 عشق يعنی محرم راز

                                                  دل در آن حاصل نمودن

عشق يعنی راز هستی

                   عاشقی را سربريدن

                                     عشق يعنی بوی يک گل

                                                   در چمنزاری خزيدن   

عشق يعنی آن جدايی

                 رفتن و هرگز نديدن

                                  عشق يعنی ساز پنهان

                                                   چهچه بلبل شنيدن

منتظر باش اما معطل نباش قاطع باش اما لجباز نباش                                 صريح باش اما گستاخ نباش بگو آره اما نگو حتماً بگو نه اما نگو ابدا!!!

خدایا شکرت چه بارونی امروز صبح اومد ، دمت گرم ...

" بارون پيام آور عشق يه خالق به مخلوق .

بارون تمثيل بي قراري يه مرغ عشقه بعداز مرگ دلدار .

بارون سيماي اميد تو کوچه پس کوچه هاي بي کسي يه تنها .

بارون زيبايي يه شکرخنده بچگانه يه مجنون به ليلي .

بارون ناله سرگردوني يه خمار تو جاده يه طرفه زندگي .

بارون صداي کوبيدن قلب يه فرهاد روي بيستون شيرين .

بارون نغمه هاي بي فروغ قدم هاي يه فراموش شده است تو لحظه لحظه هاي گمشده .

بارون نماد خستگي يه خسته است روي شن لب دريا .

بارون پرپر شدن انتظار يه منتظر روي سکوي کنار پنجره .

بارون همه عشق ،بارون نهايت انتظار ،بارون رمز عبور يه تشنه است ازکوير .

بارون فلسفه زيبايي پاييزه .

بارون نواي ساز يه دل شکسته است تو خزون عشق .... "

امروز داشتم شعر " دختراي ننه دريا " سروده ي زنده ياد احمد شاملو را گوش مي کردم .

يه قسمتش خيلي توجه منو جلب کرد .

ترسيم دنياي امروزي در سالها پيش :

کوره ها سرد شدن              سبزه ها زرد شدن          خنده ها درد شدن 

از سرتپه شبا شيهه ي اسباي گاري نمي ياد

از دل بيشه غروب چهچهه سار و قناري نمي ياد

ديگه از شهر سرور تک سواري نمي ياد

ديگه مهتاب نمي ياد    کرم شبتاب نمي ياد     برکت از کومه رفت    رستم از شاهنومه رفت

تو هوا وقتي که برق مي جهه ، بارون مي کنه

کمون رنگه به رنگش ديگه بيرون نمي ياد

رو زمين وقتي که ديو دنيا رو پر خون مي کنه

سوار اسب قشنگش ديگه ميدون نمي ياد

شبا شب نيست ديگه يخدون غمه

عنکبوتاي سياه شب تو هوا تار مي تنه

ديگه شب مرواريد دوزون نمي شه

اسمون مثل قديم شبها چراغون نمي شه

غصه ي کوچک دردي مثل اشک

جاي هر ستاره سو سو مي زنه

سر هر شاخه ي خشک

از سحر تا دل شب                

جغد که هو هو مي زنه

دلا از غصه سياست

اخه پس خونه ي خورشيد کجاست ؟

قفله بازش مي کنيم       قهره نازش مي کنيم      مي کشيم منتشو     مي خريم همتشو

ديگه دي مثل قديم عاشق و شيدا نمي شه

تو کتابم ديگه اون جور چيزا پيدا نمي شه

دنيا زندون شده

نه عشق ، نه اميد ، نه شور

برهوتي شده دنيا که تا چشم کار مي کنه

مرده ست و گور

نه اميدي ، چه اميدي ؟ به خدا حيف اميد !

نه چراغي ، چه چراغي ؟ چيز خوبي مي شه ديد ؟

نه سلامي ، چه سلامي ؟ همه خون تشنه ي هم !

نه نشاطي ، چه نشاطي ؟ مگه راهش مي ده غم ؟

حالا ما دوست داريم :

غم بره گريه کنون خونه ي غم جا بمونه ....

بايد تلاش کنيم مگر نه ديگه نمي نونيم مهربوني رو چگونه بايد نوشت .

نگاه تو           انعکاس صامت گرفته صدای يک فرياد است به من نگاه کن                  بگذار من در سکوت صدای نگاه تو                             تراژدی همه فريادها را تجربه کنم

بيا

شبي به خانه قلبم سري بزن بيا

وگل نياور اي كه

خوىت بهترين گليمن بي تو در غريبي اين خانه ام هنوز

اما چه سوت و كور

اما چه بي صدا

مثل يك پرنده اي كه در اندام يك قفس

فرياد ميكشد

از ياد رفته ام

يكشب بيا و فاتحه اي با خودت بيار

آنرا بخوان بلند

تا بشنوم صداي تو رابشكفم ز خاك

آنرا بخوان بلند 

تا دستهاي يخزده ام حركتي كنند

آنرا بخوان بلند 

تا قلب كوچكم

در امتداد يك تپش سبز بشکفد

يكشب بيا و فاتحه اي با خودت بيار

دستي به روي سنگ نگونساريم كذار

آن را برای عادت ديرينه ام بخوان

آرامتر کمی

طوري بخوان كه خانه همسايه نشنود

آخر دلش برای کسی تنگ ميشود

چون انتظار آمدنش را کشيده است

يك عمر و چند ماه

يادت نرود

يك ذره آنطرفتر از آن چرخ روزگار

نزديك اوج عشق

پشت تمام خاطره های نرفتنی

آنسو تر از دلم

يكشب بيا و فاتحه اي با خودت بيار

آنرا بخوان بلند

آرامتر کمی

يادت نرود.........

حتم دارم اگر فرصتي دست دهد ياد من مي افتي

مرا فرياد کن           قصه نيستم که بگويی           نغمه نيستم که بخوانی           صدا نيستم که بشنوی           من درد مشترکم           مرا فرياد کن